Thermiekfabriek

Vandaag is het vliegdag nr 2. We hebben op de briefing vernomen dat het minder vliegweer is. Veel vliegers laten het even voor gezien. Vol enthousiastme hebben we de kist maar weer voor in de rij gezet. We willen alleen een uur of wat later starten.

De start

Vandaag mag ik voorin zitten. Dit betekend: de start en landing doen. De start is met redelijk turbulent weer. De kist gaat diverse kanten uit en het is hard werken. Rene attendeerd me op het gebruik van de kleppen, om de kist goed achter de sleepkist te houden. Dit zijn dingen die je op je Nederlandse thuis veld nauwelijks mee maakt. We worden bij de “Montange (grote) Ceuze” (2016m) afgezet. Dit is een prachtige berg, waar je met zo’n 120km/h langs de helling gaat om stijgen te vinden. Een prachtige belevenis om laag te beginnen en naar een half uur werken boven de rand uit te komen.

Het parcour

Via een tweetal thermiekbellen komen we bij de berg “Colonbis” (1733m) aan. Deze berg ligt aan het begin van het parcour. Het parcour is een grote groep bergen, die achter elkaar liggen in noord-zuid richting. Als de wind uit het westen komt, kun je daar geweldig helling wind vliegen. Het parcour staat bij bergvliegers bekend voor het afleggen van grote afstanden, zonder hoogte verlies. We vliegen soms 150km/h met 1 tot 2m/s stijgen!. Wat een belevenis! Een keerzijde van dit grote genot is het gevaar. Je vliegt soms met 4 tot 6 man bij elkaar, maar ook in tegengestelde richting. In onze kist zit dus ook FLARM ingebouwd, die signaleerd dat er andere vliegtuigen in de buurt zijn (boven/onder/links/rechts/voor/achter). Dit is enigzins schijn veiligheid, omdat als er een vlieger in je buurt is zonder FLARM, jer er niks van merkt. Onze 4 ogen zijn dus van groot belang!

Barcelonette

Van het parcour steken we door naar het dal van Barcelonette. Belangrijk bij bergenvliegen is het om er voor te zorgen dat je altijd een (vlieg)veld binnen glijbereik hebt. In ons geval is dit het vliegveld Barcelonette. Een prachtige verharde baan, die je goed vanuit de lucht kunt herkennen.

Ecrins – Glacier Blanc

Het is prachtig om over de Ecrins te vliegen. In het bijzonder de gletser “Blanc”.
Al vliegend langs de helling, zie je in het midden de gletser liggen.

Terug naar huis

Vanuit de Ecrins vliegen we terug richting ons veld, Gap-tallard. Bij de Guillaume hebben we hoogte genoeg over en zien de Pic de Bure prachtig in de zon liggen. Ze zetten Gap in onze vluchtcomputer als “next-airfield”. We hebben nog 1200m om naar Gap te glijden. We steken het dal over. We merken dat bij het in de avond vliegen, het dal het stijgen geeft. Met maar 200m hoogte verlies komen we bij de berg “Tete de Clappe” aan, die voor de Pic de Bure ligt. Te krijgen meteen helling stijgen. Prachtig! Het is wel 19:30!! Dat is avond vliegen.

Pic de Bure>

Voor menig “vlakke land vlieger” is de Pic de Bure een monster van een berg, met zo’n 2700m. Voor menig bergvlieger is dit een van de mooiste bergen in de omgeving. Achter de Pic de Bure staat vaak golf, daardoor je continue stijgen ervaart. Vandaag is het avondvliegen bij de Pic.

Met 2m/s stijgen langs de helling. We hebben nog een half uur voor zons ondergang.
Tijdens het draaien langs de helling krijg je de zon prachtig in je lens. Binnen 15 minuten bereiken we de rand van de Pic en zijn op 2700m aangekomen. Yes, wat een cadeau!

Even nog langs de grote Ceuze

Het lijkt wel niet op te kunnen. We krijgen de hoogte er niet af. Dan maar even het ‘gas’ erop en langs de grote Ceuze. Eindigen, waar we vandaag ook begonnen zijn. De recht opstaande wand is machtig mooi. Je beleeft het helemaal als er naast vliegt. Vanavond is het “de grote Ceuze by night”. Wel zo mooi om deze van boven te bewonderen.

Traditie

Er begint een traditie te ontwikkelen. We zijn de eerste die starten en vandaag ook wederom de laatste die landen. Het is zo genieten om de avond zon op je vleugel te hebben.

Ik mag de landing doen. Netjes 90km/h vliegen met de DuoDiscus. De kist glijd zo lekker door de lucht. Om 19:50 zet ik de kist netjes aan de grond. Ondanks het latere tijdstip van starten hebben we bijna 5 en een half uur gevlogen en 590km afgelegd. Het gaat ons niet zo zeer om de duur en de afgestand, maar om het samen genieten. Ik hoop dat de foto’s dat weergeven. De vlucht is op de OLC te zien onder volgenden link.

Gisteren, omstreek 18:00, aangekomen in Gap-Tallard. Lekker geslapen en vandaag “invliegen”. Als eerste het vliegtuig maar eens uit de aanhanger halen een vliegkaar maken. Een prachtige DuoDiscus Turbo (hulpmotor) is ons deel voor deze week. De kist heeft een Duiste registratie D-KKDU (uitgesproken als de “KakaDu”). Dat verklaart ook het mooie logo op de staart!

Briefing

Na het het in elkaar zetten van het zweefvliegtuig, op naar de briefing. Het is hier gebruikelijk dat een van de sleepvliegers het meteo bericht voor vandaag toelicht. Op mijn standaard invul blaadje, gemaakt o.b.v. de ervaring van vorig jaar, kan ik zo de belangrijkste info opschrijven. Luchtdruk, windrichting en sterkte op diverse hoogten, sunset (hoe laat moet je geland zijn. Voor ons van groot belang. (knipoog) ).

Als eerste in de rij

We zetten de kist als eerste in de rij. Het lijkt wel of anderen geen animo hebben…
Zoals gebruikelijk, komt de wind uit het zuiden (de breeze) na 12:00 opzetten. We stijgen op omstreeks 12:50. We laten ons door het sleepvliegtuig afzetten bij een van de huisbergen: de kleine ceuze.

Turbo aan…

We zijn misschien wel te vroeg gestart. De thermiek is moeilijk te vinden. We kunnen twee dingen doen:
– terug naar het veld voor een nieuwe sleep, of
– de turbo (hulpmotor) aan.
We kiezen voor het laatste en gaan richting het vliegveld Serres. Kunnen we in iedergeval altijd landen…
Bij Serres vinden we hoogte en gaan van 110m naar 2000m. Voldoende hoogte om verder te gaan.
Vanaf hier de oversteek gemaakt naar de “Parc National de Ecrins”.

Wat een schoonheid

We vliegen op zo’n 3400m lang gletser “blanc”. Dit is dan ons uitzicht.

Wat is de landschap hier prachtig. Je wordt omringt door hoge bergen en voelt je een klein mannetje. Het langs de helling vliegen, soms met 2 a 3 m/s stijgen, is hier prachtig.

Afsluiting van een mooie dag

Via “parcour royal”, welke de Ecrins verbind naar het dal van barcelonette, komen we bij de Domillouse uit. Deze berg is het begin van het “parcour”. We besluiten aan het einde van de dag terug te vliegen naar de Tete de Clappe (2020m) aan. van hier steken het dal over naar het vliegveld Gap-Tallard.
Even invliegen is een prachtige vlucht van 7 uur geworden. Als eerste gestart en als laatste geland. Dat belooft wat voor deze week.

vlucht gegevens

Op deze link kun je de vluchtgegevens van de OLC zien.

Op deze pagina heb ik een aantal buitenlandingen opgenomen, om zo de wp-youtube plugin voor wordpress te testen. De eerste vlucht geeft een goede indruk wat een buitenlanding kan inhouden. Je “eigen buitenlanding” zal altijd anders zijn….
Eerst maar even indrukken opdoen.

 

Deze twee film laat mooi de vrije inzweef zien.

 

Op de briefing wordt mistral en lenticularis (een bepaalde wolkensoort die bij een golf vliegen hoort) aangekondigd. Onderstaande foto laat een lenticularis wolk zien, zie we vandaag hebben gezien. Het is een soort “lenswolk”.

Iedereen is een beetje opgelaten. We gaan de kisten maar uitpakken.
Dit is nu minder werk. Alleen maar uit de pyama (hoezen) halen. We staan stak om 11:30 klaar.

Waar blijft de breeze….
Het vliegbedrijf start pas als de breeze komt. Dat is de wind in het dal. Het is al na 13:00. Philippe, de sleepvlieger, komt op zijn fiets naar de strip. Gaan we vliegen? Iedereen: “Nee nu nog niet…..” In nog geen 5 minuten komt de breeze. Wat wist Philippe….?

Op de Terlet-briefing wordt duidelijk dat Geert Mooi (instructeur) last heeft buikloop. Altijd lastig vliegen… Gelukkig wordt Wibro den Hollander bereid gevonden de DG te vliegen.

Hij is een goede instructeur met bergvliegervaring. Martijn van Maanen is gekomen en gaat als eerste in de DG505. Een mooie 2 uur gevlogen. Daarna mag ik.

Gestart om 16:00. Eerst naar de pt. Ceuze. Alleen maar zakkers. De sleepvlieger krijgt de opdracht om naar de Malaup te vliegen. Daar afkoppelen.

Even lijkt het te lukken. We stijgen 200m, maar verliezen het hier ook meteen. We gaan de helling op en af. Een prachtige les “helling vliegen” van Wibro volgt. Dit is heel (heel en nog eens heel) hard werken. Je vliegt langs de helling en op het sterkste stijgen ga je van de berg af draaien en vlieg je weer terug. Dan weer de helling af en weer draaien. Omdat de stukjes stijgen beperkt zijn worden we genoodzaakt om telkens achtjes te gaan draaien. Dit is zweten!! Maar, ik heb de “Tij Bongers sjaal” om. Dit is een natte handdoek in de nek. Een advies van Tij Bongers, een goede overlandvlieger op Terlet. Na meer dan een uur zwoegen langs de Malaup vindt Wibro het genoeg. We gaan de berg kam netjes afvliegen naar het noorden. Boven Tallard ligt een prachtige helling. Direct boven de kam meer dan 4 a 5 m/s stijgen. De volgende oefening. Gisteren 110km/u vliegen bij de helling (vaart erop houden). Nu thermiek vliegen. Dit doe je tussen de 90 en de 100km/uur met de DG-505. Ik geef de stik even aan wibro, zodat ik wat kan drinken en bijkomen. Zo’n helling vliegles kost energie….

We gaan van van 1600m naar 2300m. En…….plotseling merken we dan we in een golf vliegen.

Je vliegt tegen de wind in en hebt continue stijgen van 1 a 2m/s . Je gaat zo’n 80k/u vliegen.
Hier en daar zien we de lenticularis wolken. Op de foto zie de mooie lensvormige wolken.
Wat een belevenis! Oversteken naar de pic de Bur. Daar verliezen we veel hoogten.. terugsteken naar de plek waar we begonnen. En precies het zelfde. Weer eerst sterk stijgen in een thermiek bel en dan weer de golf oppakken. Naast ons vliegt een duo-discus, een andere tweezitter, rondjes. Ik kan net niet zien wat hij op de boterham heeft.



Rene Vos, een vliegmaat, heeft in dezelfde golf een hoogte van 5300m kunnen bereiken!

Landen op betonStrak 3 uur gevlogen! We gaan naar ons veld terug. Alles is al leeg. We hebben de landingsbaan voor ons zelf. De volgende belevenis staat klaar. We gaan landen op de landingsbaan. Netjes aanmelden bij de verkeerstoren. Door de crosswind zitten we een beetjse schuin op de baan. Even verleggen. Gaat goed. Goed afgevangen en rollend houden. Zo rijden naar de opstelplaats zonder te duwen.

Je stapt uit. “Wat een belevenis, wat een dag!” “Bedankt, voor de vliegles”, Wibro!
Morgen (dinsdag) wordt er weer golf verwacht.

Hierbij mijn eerste verslag van mij uit de bergen. Zondag om 7:15 opgestaan. De opening van de tent staat naar de bergen. Alleen het bovenste randje van de toppen liggen net in de zon. Een prachtig begin.

Eerst de briefing om 10:30, waar alles over het weer van die dag wordt uitgelegd. Mooi weer is het bericht! Er is te weinig wind om te gaan “golf vliegen”. Dat is boven de bergen. Daarna de kisten verder opbouwen. In elkaar zetten en alles controleren. Er staat een hele rij met allemaal prive vliegers. Als lesvliegentuigen mogen we voor!

Ik mag op de DG-505 vliegen, omdat ik de laatste weken heb geoefend op Terlet. Heeft het toch zin gehad!  De eerste keer achter een sleepvliegtuig in de bergen is hard werken. Kleine stuurbewegingen. Drie keer hing de kabel niet strak. Direct goed bijsturen en goed volgen. Even later gaat het beter. Ik zweet als een gek….. Morgen een natte handdoek mee in de nek.

We worden afgezet bij de Malaup. De huisberg, ten zuiden van het veld. We zijn van 600m (veldhoogte) naar zo’n 1600m gebracht. Nadat we los zijn gekomen, direct naar de berg toe en de riggel afzoeken. Wat me opvalt is dat de thermiek bellen erg smal zijn. Dit houdt in dat je het vliegtuig vrij steil in de bocht moet vliegen. Gelukkig doe ik dat op Terlet ook graag, maar hier steil draaien is toch anders. Maar de krachtige thermiek is wel wennen. Het resultaat is dat je telkens langzaam en snel vliegt, terwijl je constant (zo’n 110km/uur) moet vliegen. Dit is mijn tweede zweet sessie. Het is hardwerken. Goos, de instructeur, doet het een paar keer goed voor. En dat helpt. Het gaat al een stuk beter.

In Nederland vliegen je langs de wolken. Hier leer je om ook naar het relief van de grond te kijken. Erosie plekken leert je waar de wind langs de berg om hoog gaat. Je neemt snel de beslissing om zo de riggels af tegaan. Goed gedaan, zegt Goos. We steigen snel naar meer dan 2400m.

Later vliegen we naar de grotere bergen in de omgeving. De “Ceuze” en de “Pic de Bure”.  De laatste is een grote jongen van 2700 meter. Daar is het wat drukker met vliegtuigen. Goede uitkijken en we gaan helling vliegen. Constant 110km vliegen en toch telkens met 2m/s naar boven en later weer netjes van de berg afdraaien en terug vliegen. Op onderstaande foto zijn een aantal bergen van de omgeving te zien: pt. Ceuze, Grande Ceuze en de Pic de Bure.

We hebben er bijna twee uur opzitten en vliegen weer terug naar het veld. Langs de thuis berg, waar het kasteel van tallard ligt,  terug gelogen . Op 900 m op circuit. Je hebt dan nog mooi 300 m over om te landen.  De landing is goed!

Op het veld bemerk je, op basis waar je allemaal hebt gevlogen, dat het een bijzondere vlucht is geweest. Wat heb jij veel gedaan, zeggen de anderen, die ook al eerder hebben gevlogen in Gap.

Ik ben een heel gelukkig mens en zit met vochtige ogen na te genieten. Wat is het jammer dat jullie hier niet bij kunnen zijn.