Woensdag 3 september was is het een “verplichte” rustdag. Het weer liet ons in de steek. Een depressie vanuit het westen verstoord ons zweefvliegweer. Het vliegtuig hebben we weer in de aanhanger gedaan. Het “meisje” laat je niet buiten in de regen staan.
De rustdag gebruiken we maar even om de vluchten in beeld te brengen. Hierbij een verkort overzicht van de afgelopen dagen. Vandaag heb ik onze laatste prachtige vlucht erbij gezet.
Via de link “OLC km” kun je vlucht in detail zien.
Wow! Daar schrik ik zelf even van. In 5 dagen tijd ruim 3300km afleggen…
Toelichting; Voor de OLC (OnLine Contest) wordt de afstand bepaalt door de uiterste punten, waar je gevlogen hebt. Als je een bepaalt helling twee keer vliegt, tellen de kilometers niet voor de OLC, maar wel voor je totalen gevlogen kilometers.
We hebben vandaag onze laatste vliegdag. We kunnen nu al terugblikken op een prachtige vluchten. Maar toch, als je weer twee dagen aan de grond hebt gestaan, wil je toch weer graag de lucht in nu je toch in de bergen bent.
Opbouwen
We waren vroeg uit de veren en na een goed ontbijt gaan we naar de aanhanger. Om 9:00 strak staan het zweefvliegtuig weer helemaal op te bouwen. De kap krijgt een extra poetsbuurt, zodat het filmen weer perfect gaat. De kist staat weer op plek 1 van de startrij. We zijn er klaar voor. Wat gaat het weer worden vandaag?
Briefing
De afgelopen dagen hadden we gekscherend alleen maar op de ‘sunset’ (hoe laat moet je geland zijn) zitten letten. Vandaag is het anders. We letten op de wind richting en sterkte om te kijken of er vandaag “golf” gevlogen kan worden. Als we de windsterkte horen, van meer dan 60km/h, dan weten we het. Er is grote kans om golf te vliegen. Als we buiten op het veld zijn, bemerken we twee vervelende punten:
– Er is nog geen Breeze uit het zuiden. We zouden toch behoorlijk wat wind krijgen?
– Er is behoorlijke afscherming, waardoor er nauwelijk instraling is voor thermiek.
Toch maar starten
Na 2 uur wachten oner de vleugel en allerlei lenties (golfwolken) bekeken te hebben, besluiten we toch maar te starten. We laten ons afzetten bij de grote Ceuze. De wind komt van alle kanten en Rene stuurt de kist langs de helling. met Meer dan 2m/s stijgen we langs de helling. We moeten wel meerdere malen langs de helling. Soms win je hoogte, de volgende steek verlies je het net zo hard. Uiteindelijk komen we boven de kam van de berg uit. We besluiten om eerst maar naar Tete de Clappe te gaan. We krijgen hier stevig stijgen naar 2300m. Nu kijken of we de de golf op kunnen pakken bij Pic de Bure.
Door de rotor heen
Voor de niet-zweefvliegers, die dit verhaal lezen. “Golf” ontstaat door harde wind die over de bergen heen gaat. Er ontstaat een golfpatroon over de diverse bergen, die achter elkaar liggen. Een bijkomend verschijnsel: je hebt ook rotor wolken. Kleine wolken, die als een rotor ronddraaien in het golfpatroon. Om in de golf te komen, moet je de rotor door….. Rene zegt dan: Je krijgt het niet voor niets. je mooet eerst door het dalen heen. Dit merken we aan de voorkant van de Pic. Met soms meer dan 10m/s zakken (uitgelezen uit de logfile) !! De vario meter kan het even niet bijhouden en staat gekrult in de hoek. Op de foto is te zien: 150km/h vliegen en 5m/s zakken.
Een hele belevenis om zo door een rotor heen te vliegen. We besluiten snel weg te gaan en terug te gaan naar Tete de Clappe.
Voor de eerste keer
Terug gekomen bij Tete de Clappe gaan we eerst weer hoogte pakken bij de helling. We blijven nu aan de achterzijde van de Pic. Aan de voorzijde hebben we even niks te zoeken, weten we nu uit ervaring. Vanaf 2800m hoogte wordt de lucht minder turbulent en begint het harder te waaien. Zo’n 60km/h tegenwind. langzaam scannen we de lucht af waar het meeste constante stijgen zit. Een aantal keren moeten we een 360 graden bocht vliegen om weer aan te sluiten bij de golf. Wat een belevenis. We staan praktisch stil in de lucht. De windsterkte is opgelopen naar zo’n 80km/h en we vliegen ook 80km/h. Naar buiten kijkend, merk je dat je op dezelfde plek in het dal blijft.
De golf is nog niet zo krachtig en het wolkendek belemmeren ons verder te stijgen. We besluiten verder te gaan en ons geluk te beproeven.
Nog één keer het Parcour
Ja, vandaag kan het nog. Eén keer langs het parcour vliegen. Het wolkendek is stevig, maar de wind zal voor stijgen zorgen. Waar vet stijgen is, is ook vet dalen. We hebben soms 8m/s stijgen, blijkt later uit de logfile. Het is wel hard werken aan de helling. Rene geniet er enorm van!
Nog een keer: golf
Na nog eens langs de helling te hebben gevlogen, stuurt Rene de Duodiscus nog eens richting de Tete de Clappe. Een mooie steek langs Lac de Serre Poncon. Een laatste aanblik. Bij Tete de Clappe krijg ik de stik aangereikt. “En nu jij de golf oppikken”, luid de opdracht. Beginnend met helling vliegen. Na 3000m tast ik het gebied af en ja. De golf heb ik weer gevonden. Dit keer hebben we geluk. Er is geen wolkendek, dus we kunnen even naar boven steken.
We komen tot een hoogte van zo’n 4700m. Het is heerlijk om zo je laatste vliegdag af te sluiten!
Vorig jaar had ik een aantal dagen “leermomenten” bij de Malaup (1491m) gehad, een van de huisbergen van Tallard. Zowel positief als negatief. Vandaag begint onze vliegdag wederom bij de Malaup en dan denk je er toch, met ontzag, aan terug. Misschien door het ontzag of misschien door het leerproces van de afgelopen dagen, gaat het vandaag anders. Meteen de eerste bel goed bij de Malaup. Die zit in de binnenzak! De wolken wijzen ons de weg en we besluiten richting het parcour te gaan. Onderweg pakken we twee bellen om bij te tanken. Je kijkt naar de windrichting en de structuur van het landschap. Waar kan de thermiek loskomen?
Het Parcour
We komen weer aan de voet van de Domillouse (2319m). Als je er maar vaak genoeg komt, onthou je de namen van de bergen goed. Als je er dan ook nog een stukje over schrijft….
De wind staat recht op de helling en we pakken meteen stijgen. Wat een genot.
Toch besluiten we halverwege het parcour af te buigen. De afgelopen dagen is het meerdere malen voorkomen dat roofvogels ons de thermiek aanwijzen. Nu ook. We moeten er wel even schuin voor draaien. Ik heb de foto maar bijgedraaid, zodat je een beeld krijgt wat 45graden draaien is.
Modane dal oversteken
Met twee buitenlandings velden in glijbereik steken we richting het Modane dal. Al wat eerder hebben we ons zelf weer aan de zuurstof aangesloten. We zitten nu op zo’n 3400m en kunnen met snelheden van 120 tot 150 km/h doorsteken naar het Modane dal.
Ik voel me net een proefkonijn, die beloond wordt met een pufje zuurstof als je goed stuurt. “Lekker spul”. Moeten we op terlet ook standaard inbouwen.
Val Thorens
Aan de overkant van het Modane dal ligt de gletser van het ski gebied van Val Thorens.
Links is de gletser te zien en rechts het ski dorp val Thorens, als je over de kam van de gletser vliegt.
Leuk om dit zo te zien in een ander jaargetijde. Ik ben er ook een keer geweest om te ski-en.
De volgende dag vernemen we dat het best wel bijzonder is om vanuit Tallard naar Val Thorens te vliegen. We hebben dus goed weer gehad!
Van Alp Du Huez naar de Ecrins
We besluiten terug te gaan en vliegen naar Alp Du Huez. Het is even moeilijk de thermiek hier te pakken, maar we weten naar de volgende berg te komen. Daar vinden we een prachtige 3m/s bel en tanken weer bij. We zitten aan de noordkant van de Ecrins en besluiten om er nog maar eens van te genieten. Afgelopen week hebben we de gletser “Blanc” vanaf de zuid zijde gezien. Nu van de noord zijde. Dat ziet er als volgt uit, als je er met 150km/h lang gaat!
Mont Guillaume
Aan de noordelijke punt van “Lac de Serre-Poncon”, ligt de berg “Mont Guillaume”van 2552m hoog. De wind staat zuid-west op de helling. Ideaal! Ik mag lekker langs de helling vliegen. Op het sterkste stijgen draaien, zodat je het minst hoogte verlies hebt. Rene heeft het lef om zijn telefoon uit de cockpit te houden en er een film van te maken.
Malaup by night
Rene mocht weer even om de Pic de Bure heen vliegen. Net op tijd, omdat de zon ophoud het de wand te beschijnen. Dit heeft natuurlijk invloed op het helling vliegen. Minder (hard) stijgen. Even hard werken met helling vliegen, maar uit eindelijk wel weer de top gereikt. Ik mag terug vliegen, met de opdracht om pas te landing op “sunset”. Ik steek het dal over langs het vliegveld.
Terwijl ik rustig de berg afvlieg richting de Malaup, zie ik een kist draaien. Dat kan toch niet. Het is 19:45. Ja hoor, bij de malaup kan ik nog een kwartier op een 0 tot 1m/s bel hangen. We krijgen de tijd vol.
Wederom – traditie
Het is rustig op het veld. Zijn we weer het laatste? Ik krijg van Rene een laatste opdracht voor vandaag: vanaf de Malaup, met hoge snelheid naar het veld. Ik druk de knuppel naar voren en stel de trim af. Ik hou de teller rond de 220km/h. Wat een kick. En die Duodiscus glijd strak door de lucht. Het is ook rustige lucht, dus geen enkele turbulentie. Natuurlijk vlieg ik buiten het circuit, zodat ik mogelijk anderen niet stoor. Aan het einde van onze “steek” weer rustig naar landingssnelheid. Bij het terugvliegen naar aanknopingspunt van het cicruit, kom ik via camping “Du Lac” weer in het dal. Ik krijg weer strijgen van 2m/s! Het moet toch niet gekker worden. Het is 20:00 geweest. We gaan op circuit. Een nette landing volgt, alhoewel ik mijn eerste landing beter vond. Toch tevreden, hoor. Conform traditie, blijkt het dat we de laatste zijn, als we ons startkaartje ophalen. We lezen de logger uit: gevlogen 7 uur en 52 minuten en 769km afstand. De OLC afstand is 388km. Wat hebben we samen weer genoten! Onze vlucht is op de OLC te vinde via deze link.
Vandaag, 2 september 2008, ben ik 20 jaar getrouwd met mijn lieve Marianne! Mijn vrouw is mijn eerste passie, het zweefvliegen mijn tweede….
Als je dan met je vliegmaat op het veld van Gap-Tallard staat, voel je je wel een beetje “kaal” zonder je vrouw erbij. Je kunt even niks samen vieren op deze dag. Gelukkig hebben we dit een week eerder gedaan met het gezin. Toch maar even een foto gemaakt voor deze dag. Marianne: “Op naar de volgende 20 jaren, met passie!”
Vandaag is het vliegdag nr 2. We hebben op de briefing vernomen dat het minder vliegweer is. Veel vliegers laten het even voor gezien. Vol enthousiastme hebben we de kist maar weer voor in de rij gezet. We willen alleen een uur of wat later starten.
De start
Vandaag mag ik voorin zitten. Dit betekend: de start en landing doen. De start is met redelijk turbulent weer. De kist gaat diverse kanten uit en het is hard werken. Rene attendeerd me op het gebruik van de kleppen, om de kist goed achter de sleepkist te houden. Dit zijn dingen die je op je Nederlandse thuis veld nauwelijks mee maakt. We worden bij de “Montange (grote) Ceuze” (2016m) afgezet. Dit is een prachtige berg, waar je met zo’n 120km/h langs de helling gaat om stijgen te vinden. Een prachtige belevenis om laag te beginnen en naar een half uur werken boven de rand uit te komen.
Het parcour
Via een tweetal thermiekbellen komen we bij de berg “Colonbis” (1733m) aan. Deze berg ligt aan het begin van het parcour. Het parcour is een grote groep bergen, die achter elkaar liggen in noord-zuid richting. Als de wind uit het westen komt, kun je daar geweldig helling wind vliegen. Het parcour staat bij bergvliegers bekend voor het afleggen van grote afstanden, zonder hoogte verlies. We vliegen soms 150km/h met 1 tot 2m/s stijgen!. Wat een belevenis! Een keerzijde van dit grote genot is het gevaar. Je vliegt soms met 4 tot 6 man bij elkaar, maar ook in tegengestelde richting. In onze kist zit dus ook FLARM ingebouwd, die signaleerd dat er andere vliegtuigen in de buurt zijn (boven/onder/links/rechts/voor/achter). Dit is enigzins schijn veiligheid, omdat als er een vlieger in je buurt is zonder FLARM, jer er niks van merkt. Onze 4 ogen zijn dus van groot belang!
Barcelonette
Van het parcour steken we door naar het dal van Barcelonette. Belangrijk bij bergenvliegen is het om er voor te zorgen dat je altijd een (vlieg)veld binnen glijbereik hebt. In ons geval is dit het vliegveld Barcelonette. Een prachtige verharde baan, die je goed vanuit de lucht kunt herkennen.
Ecrins – Glacier Blanc
Het is prachtig om over de Ecrins te vliegen. In het bijzonder de gletser “Blanc”.
Al vliegend langs de helling, zie je in het midden de gletser liggen.
Terug naar huis
Vanuit de Ecrins vliegen we terug richting ons veld, Gap-tallard. Bij de Guillaume hebben we hoogte genoeg over en zien de Pic de Bure prachtig in de zon liggen. Ze zetten Gap in onze vluchtcomputer als “next-airfield”. We hebben nog 1200m om naar Gap te glijden. We steken het dal over. We merken dat bij het in de avond vliegen, het dal het stijgen geeft. Met maar 200m hoogte verlies komen we bij de berg “Tete de Clappe” aan, die voor de Pic de Bure ligt. Te krijgen meteen helling stijgen. Prachtig! Het is wel 19:30!! Dat is avond vliegen.
Pic de Bure>
Voor menig “vlakke land vlieger” is de Pic de Bure een monster van een berg, met zo’n 2700m. Voor menig bergvlieger is dit een van de mooiste bergen in de omgeving. Achter de Pic de Bure staat vaak golf, daardoor je continue stijgen ervaart. Vandaag is het avondvliegen bij de Pic.
Met 2m/s stijgen langs de helling. We hebben nog een half uur voor zons ondergang.
Tijdens het draaien langs de helling krijg je de zon prachtig in je lens. Binnen 15 minuten bereiken we de rand van de Pic en zijn op 2700m aangekomen. Yes, wat een cadeau!
Even nog langs de grote Ceuze
Het lijkt wel niet op te kunnen. We krijgen de hoogte er niet af. Dan maar even het ‘gas’ erop en langs de grote Ceuze. Eindigen, waar we vandaag ook begonnen zijn. De recht opstaande wand is machtig mooi. Je beleeft het helemaal als er naast vliegt. Vanavond is het “de grote Ceuze by night”. Wel zo mooi om deze van boven te bewonderen.
Traditie
Er begint een traditie te ontwikkelen. We zijn de eerste die starten en vandaag ook wederom de laatste die landen. Het is zo genieten om de avond zon op je vleugel te hebben.
Ik mag de landing doen. Netjes 90km/h vliegen met de DuoDiscus. De kist glijd zo lekker door de lucht. Om 19:50 zet ik de kist netjes aan de grond. Ondanks het latere tijdstip van starten hebben we bijna 5 en een half uur gevlogen en 590km afgelegd. Het gaat ons niet zo zeer om de duur en de afgestand, maar om het samen genieten. Ik hoop dat de foto’s dat weergeven. De vlucht is op de OLC te zien onder volgenden link.
Gisteren, omstreek 18:00, aangekomen in Gap-Tallard. Lekker geslapen en vandaag “invliegen”. Als eerste het vliegtuig maar eens uit de aanhanger halen een vliegkaar maken. Een prachtige DuoDiscus Turbo (hulpmotor) is ons deel voor deze week. De kist heeft een Duiste registratie D-KKDU (uitgesproken als de “KakaDu”). Dat verklaart ook het mooie logo op de staart!
Briefing
Na het het in elkaar zetten van het zweefvliegtuig, op naar de briefing. Het is hier gebruikelijk dat een van de sleepvliegers het meteo bericht voor vandaag toelicht. Op mijn standaard invul blaadje, gemaakt o.b.v. de ervaring van vorig jaar, kan ik zo de belangrijkste info opschrijven. Luchtdruk, windrichting en sterkte op diverse hoogten, sunset (hoe laat moet je geland zijn. Voor ons van groot belang. (knipoog) ).
Als eerste in de rij
We zetten de kist als eerste in de rij. Het lijkt wel of anderen geen animo hebben…
Zoals gebruikelijk, komt de wind uit het zuiden (de breeze) na 12:00 opzetten. We stijgen op omstreeks 12:50. We laten ons door het sleepvliegtuig afzetten bij een van de huisbergen: de kleine ceuze.
Turbo aan…
We zijn misschien wel te vroeg gestart. De thermiek is moeilijk te vinden. We kunnen twee dingen doen: – terug naar het veld voor een nieuwe sleep, of
– de turbo (hulpmotor) aan.
We kiezen voor het laatste en gaan richting het vliegveld Serres. Kunnen we in iedergeval altijd landen…
Bij Serres vinden we hoogte en gaan van 110m naar 2000m. Voldoende hoogte om verder te gaan.
Vanaf hier de oversteek gemaakt naar de “Parc National de Ecrins”.
Wat een schoonheid
We vliegen op zo’n 3400m lang gletser “blanc”. Dit is dan ons uitzicht.
Wat is de landschap hier prachtig. Je wordt omringt door hoge bergen en voelt je een klein mannetje. Het langs de helling vliegen, soms met 2 a 3 m/s stijgen, is hier prachtig.
Afsluiting van een mooie dag
Via “parcour royal”, welke de Ecrins verbind naar het dal van barcelonette, komen we bij de Domillouse uit. Deze berg is het begin van het “parcour”. We besluiten aan het einde van de dag terug te vliegen naar de Tete de Clappe (2020m) aan. van hier steken het dal over naar het vliegveld Gap-Tallard.
Even invliegen is een prachtige vlucht van 7 uur geworden. Als eerste gestart en als laatste geland. Dat belooft wat voor deze week.
vlucht gegevens
Op deze link kun je de vluchtgegevens van de OLC zien.
Tijdens de vakantie in Tsjechie ben ik een dagje te gast bij de Drienerlose Zweefvliegclub (DZC), die een zomerkamp hebben op het vliegveld van Jicin (LKJC – 263 AMSL – 122.20MHz). Elk jaar organiseerd de DZC (en DAC) een zomerkamp voor haar leden. Gisteren is er mooi gevlogen. De weersverwachting voor vandaag is goed. Na zo’n 50 min. rijden arriveer ik bij het veld.
De zakkers van Jicin
We vliegen met een KA-7, met registratie nummer PH-821, zodat we het lesbedrijf van het zomerkamp niet storen. Zo kan ik ook ervaren hoe het vliegen is op “oud hout” is.
Eerst even proefzitten. Van Erik Engelsman, mijn instructeur van Terlet, krijg ik een briefing over de kist. Daarna in de rij. Ik mag starten, maar niet te steil starten (“knuppel naar voren” dus). Op zo’n 450 AGL komen we van de lier af. We kiezen voor de “zwarte akker” in het oefengebied om thermiek te vinden. De variometer geeft een dramatische -3m/s zakkers aan. “De zakkers van Jicin..”, zullen we maar zeggen. Na 5 min. staan we weer aan de grond. Dit soort ervaringen horen er ook bij. Een schrale troost: Andere vliegers hebben gelijksoortige ervaringen…..
De tweede poging
Met Erik aan de knuppel, gaan we naar boven. Dit geeft mij de gelegenheid Jicin van boven af te fotograferen.
“De zwarte akker” doet het nu weer niet… Structureel probleem. Richting de helling bij het plaatselijke kasteeltje krijgen we een rustig stijgen van 1m/s. De junior van de DZC zit vlak bij ons in de bel. We stijgen naar zo’n 1000m AMSL. Hoger komen we niet. Het lijkt of de thermiek hier ophoudt. Thermiek vliegen gaat prachtig. Je kunt goed langzaam in de thermiek vliegen, dus ook een kleinere draaicirkel. Menig kun je er zo er uit vliegen….. Steken is even wat anders, ik weet het.
30 minuten vliegen is een mooie tijd om een KA-7 ervaring op te doen. Ik mag de knuppel weer over nemen om de de landing te doen. Door onervarenheid laat ik toch gauw de snelheid er een beetje uit lopen. Terug naar de 90 km/h! De dubbele remkleppen werken effectief. Subtiel openen, was me gebriefd. Dat gaat prima. Op advies van Erik op tijd afvangen en afgerond. De eerste landing ging beter, maar toch een prachtige ervaring!
(Zweef)Vliegers zijn liegers
Na leuk vliegen, even tijd om leuk bij te praten. Voor mijn verjaardag had ik het boekje “Vliegers zijn liegers”, van Jan Breman, gekregen met korte (aangedikte) verhalen van vliegers. Zweefvliegers hebben soms ook die trekjes…
Onze sport moet veilig bedreven worden. We moeten ons aan voorschriften en veld/club procedures houden. En toch kennen we vliegers die “bijzondere manoeuvres” vliegen zonder daarvoor eerst instructie te hebben genoten. Laat staan dat men aanspreekbaar hier op is.
Onze discussie (stelling): “Het is krachtiger om aan te geven wat je fout hebt gedaan in je vlucht, dan er om heen te draaien of ‘het viel wel mee…’ “. Dat is pas zwakte. Als ik zelf kan aangeven wat ik heb fout gedaan, kan ik de volgende keer een betere vlieger zijn. Ik hoop dat je wat hebt aan het thema van ons gesprek.
DZC – bedankt!
De DZC (en DAC) wil ik bij deze hartelijk danken voor de leuke vliegdag en dat ik zo even kon proeven van een leuk zomerkamp in Jicin!. Ik ben benieuwd of er SZT-ers zijn die belangstelling hebben om volgend jaar mee te gaan en vanuit Jicin overland te gaan vliegen. Laat het weten!
Afgelopen week is mijn passagierscheck goedgekeurd! Weer een mijlpaal erbij.
Vandaag meteen aangewezen voor het vliegen van passagiers. Geweldig.
Met PH-1400 de eerste 2 passagiers gevlogen. Een vader en schoonzoon hebben allebei een kadobon gekregen. De eerste vlucht was meteen de leukste. De vader wilde als eerste. Ik heb al een keer eerder gevlogen…. Dick helpt de passagier met instappen en geeft uitleg over de instrumenten. Geeft mij even de tijd om rustig te gaan zitten. Zelf leg ik de start even uit. Ik weet dat mensen dat prettig vinden, als ze weten hoe de start enigzins in zijn werk gaat. Dat neemt de spanning een beetje weg.
In de start hoor ik achter me: “Te gek, gaaf, dit ’s cool…” En dat dan 4 keer achter elkaar.
Ik weet: “Het zijn vreugde kreten en ik hoef niet naar het kotszakje te verwijzen…..”
Gezien het beperkte weer ben ik niet ontevreden zijn met de vlucht van 10 a 15 minuten.
De landing was prima, vlak bij de terugbrenglier.
De laatste vlucht van vandaag is met een man uit Utrecht. In de PH1334 naar boven. De “reisleider” van vandaag kan alleen wat regionale interessante punten zoals de posbank, velp, arnhem, burgers bush en de snelwegen aanduiden. Het weer laat niet toe om zijn “eigen Domtoren van Utrecht” te laten zien. De vlucht wordt als zeer prettig ervaren (goed gedaan jochie) en het proeft naar meer. Ik verwijs naar een intro start, waarbij ook TMG vliegen zit. Dan krijg je wat meer feeling van het vliegen. Na een leuke vlucht, schudden we de hand en: “Tot de volgende keer!”
Het is dankbaar “vliegen” om zo je eigen passie met gasten op Terlet te delen.
De st. Zweefvliegers Terlet (SZT) heeft een nieuwe ASK-23 ingebruik genomen, met het registratie nummer PH-765 en call sign Tango Delta (TD). Het duurde even dat de papieren rond waren, maar vandaag was het dan zo ver. En wel op mijn standaard vliegdag….
Ik mocht de kist inspecteren. Alles ziet er piek o bello uit! Yvette Lugtigheid had de eer om als instructeur de kist als eerste in te vliegen. Na ruim 15 min. kwam ze glunderend uit de kist.
Op de vraag “Wil jij ook even op deze kist vliegen….”, kon ik volmondig JA zeggen.
Een 23 is een 23…
Ja, ik weet het. Een 23 is een 23. En toch…..
Bij het instappen valt meteen de aparte elektronische variometer op van het merk “Peschges”.
Vanavond maar meteen de handleiding op internet opzoeken. Voor de rest is de cockpit meteen vertrouwd. De volume knop op de vario is snel gevonden, aan de rechterkant van de vario. Naar links klikken is zachter, naar rechts klikken is harder.
Met wat cross-wind, even wat opsturen bij de lierstart. Kom met 400m van de lier af. Meteen naar rechts, het oefengebied in. De thermiek is verwaaid. Ovale bellen draaien. Het lukt me, door steil te draaien, de thermiek onderin op te pakken. Ik kom tot 700m. Ik moet eerst maar weer eens terug steken, om bij mijn veld te blijven. Tegen de wolken in “dolfijnen”, soms wel met 3 m/s stijgen.
Het steken gaat ook heerlijk! Met 120km/h steken, met 0 m/s stijgen/zakken. Niet dat dit aan de “nieuwe” kist ligt…., maar het is toch een lekker gevoel. In de thermiek kun je geweldig met de PH-765 draaien, met een snelheid van rond de 70km/h. De gele driehoek staat op 80km/h.
De volgende bel…
…blijf ik tot aan de basis draaien. Het lukt me om op 1300m uit te komen. Ik steek naar mijn favorite herkenningspunt “zandvlakte Ermelo”. Door de turblentie en stevige zakkers, ben ik wel wat voorzichtiger. Door de oefening van de afgelopen week, blijf ik netjes mijn eigen “wolken-koers” volgen. Linksaf, richting Doorwerth. Even “tanken” naar 1400m. Volgens mij werkt de vario-sollfahrt knop niet. Misschien eerst maar even uitzoeken. En weer linksaf naar Arnhem-centrum. De basis is goed en alle wolken “doen het” boven de 1000m. Even naar het Gelredrome. De wolken brengen me naar circuit Velperbroek. Na een uurtje vliegen vindt ik het weer prachtig. Ik heb weer geweldig genoten!
Terug naar het veld
Vanaf velperbroek, van 900m, naar Terlet. Even “gas geven” en 150km/h vliegen, net doen alsof er een final glide is. Gezien de tubulentie, ga ik niet harder. Ik kom aan op 700m! Even de kist aanvoelen.. Ik doe een overtrekoefening. De kist begint rustig te trillen en geeft netjes aan wanneer de overtrek ingezet wordt. Even opvangen en nog een keer. Hoogte genoeg. Dan nog maar een steile bocht draaien, na een veiligheidsrondje. Na een uur de landing ingezet. Ik wil de kist voor in het veld zetten. “Mission completed”. Ik ben weer een gelukkig mens !
Ik hoop dat ik op mijn eerste solo overland de TD mag meenemen!
Vorig jaar zomer heb ik een PDA gekocht, inclusief Seeyou software, voor de registratie van mijn vluchten. Het is een Mio P350 geworden met ingebouwde GPS.
Niet dat het direct om wereldrecords gaat, maar wel dat ik mijn vluchten wil analyseren. Toen ik vorig jaar ging bergvliegen bemerkte ik al dat het vastzetten van je PDA niet eenvoudig is in een clubkist. Een zuignap zit vaak niet optimaal vast, vanwege de ronding in de kap.
Eerst proberen
Op dit moment vlig ik op viertal type kisten: ASK-21, ASK-23, LS-4 en de DG-505.
Allemaal hebben ze een andere cockpit en het is moeilijk een klemsysteem te bedenken, waar je de PDA goed in kwijt kan. Eerst met klittenband om het been heen en de houder van de PDA er aan vast. Nadeel: De PDA ligt vrij plat op je been, waardoor je niet optimaal het display kunt zien.
Op zoek naar een oplossing
Ik zat me te bedenken, hoe ik de standaard zuignap houder aan mijn been kon bevestigen.
Het idee van iets te bevestigen aan mijn been, werd omgezet bij de bouwmarkt naar de volgende onderdelen:
Gootuitloop, 100mm, 7,50 euro
Eindkap riool 75mm, 2,50 euro
Na afzagen van de 75mm uitloop, zodat de zuignaphouder lager op mijn been uitkomt,
resulteerde er in dat de “eindkap” er niet geheel meer omheen paste. Om de 5mm een zaagsnede gemaakt en de eindkap er nu wel omheen gekregen. Vastlijmen met PVC lijm. Laten drogen en netjes zwart spuiten. Eerst maar eens proef zitten in de DG-505.
Met de zuignap bovenop de gootuitloop, merkte ik dat de PDA vrij hoog stond. Dit is het dus niet…..
Thuis een strook aluminium gezaagd van 4 cm breed en 14cm lang. In het midden heb ik de strook omgezet in de werkbank. Met een M6 bout, veerring en vleugelmoer zijn de onderdelen aan elkaar vastgezet. Zie het resultaat.
Het resultaat
De PDA houder kan ik nu netjes om mijn been doen en met klittenband vastzetten. Een externe accu van 1.9Ah, die ik in de plaatselijke elektronica zaak heb gekocht, zorgt voor extra voeding. Via een auto-lader kabel wordt de PDA opgeladen.
