Thermiekfabriek

Vorig jaar zomer heb ik een PDA gekocht, inclusief Seeyou software, voor de registratie van mijn vluchten. Het is een Mio P350 geworden met ingebouwde GPS.

Niet dat het direct om wereldrecords gaat, maar wel dat ik mijn vluchten wil analyseren. Toen ik vorig jaar ging bergvliegen bemerkte ik al dat het vastzetten van je PDA niet eenvoudig is in een clubkist. Een zuignap zit vaak niet optimaal vast, vanwege de ronding in de kap.

Eerst proberen
Op dit moment vlig ik op viertal type kisten: ASK-21, ASK-23, LS-4 en de DG-505.
Allemaal hebben ze een andere cockpit en het is moeilijk een klemsysteem te bedenken, waar je de PDA goed in kwijt kan. Eerst met klittenband om het been heen en de houder van de PDA er aan vast. Nadeel: De PDA ligt vrij plat op je been, waardoor je niet optimaal het display kunt zien.

Op zoek naar een oplossing
Ik zat me te bedenken, hoe ik de standaard zuignap houder aan mijn been kon bevestigen.
Het idee van iets te bevestigen aan mijn been, werd omgezet bij de bouwmarkt naar de volgende onderdelen:

Eindkap riool 75mm, 2,50 euro




Na afzagen van de 75mm uitloop, zodat de zuignaphouder lager op mijn been uitkomt,
resulteerde er in dat de “eindkap” er niet geheel meer omheen paste. Om de 5mm een zaagsnede gemaakt en de eindkap er nu wel omheen gekregen. Vastlijmen met PVC lijm. Laten drogen en netjes zwart spuiten. Eerst maar eens proef zitten in de DG-505.
Met de zuignap bovenop de gootuitloop, merkte ik dat de PDA vrij hoog stond. Dit is het dus niet…..

Thuis een strook aluminium gezaagd van 4 cm breed en 14cm lang. In het midden heb ik de strook omgezet in de werkbank. Met een M6 bout, veerring en vleugelmoer zijn de onderdelen aan elkaar vastgezet. Zie het resultaat.

 
Het resultaat
De PDA houder kan ik nu netjes om mijn been doen en met klittenband vastzetten. Een externe accu van 1.9Ah, die ik in de plaatselijke elektronica zaak heb gekocht, zorgt voor extra voeding. Via een auto-lader kabel wordt de PDA opgeladen.

Groene kaart
Vorige week heb ik mijn groene “aftekenkaart overlandvliegen” gekregen.
Nu kan ik me echt voorbereiden om deze zomer solo overland te mogen vliegen. Dat is mijn doel.
Deze week de AUB-tjes (aanvraag uitbreiding bevoegheid) invullen voor de diverse overvlieg-opdrachten.

Van landing naar doellanding
Zoals elke vlieger wel weet, is de landing een van de belangrijkste onderdelen van je vlucht. Bij een overlandvlucht wordt deze spanning van een goede landing opgevoerd door een “onbekend” veld, een weiland of een akker. Vandaar dat 75% van de vliegopdrachten op de aftekenkaart over “overvliegen en bijzondere landingen” gaat. Heel goed.

Vandaag ook weer naar het veld geweest. Thuis had ik de diverse vliegopdrachten uitgetekend, zodat ik me goed kan voorbereiden op een oefening. Dat is mijn stijl. Mijn eerste vlucht is rond 15:00. De thermiek is pittig. Stijgers en zakkers van 3m/s wisselen elkaar af. Vanaf de lier, 450m hoogte, besluit ik rechtsaf het oefengebied in te gaan en “gas” te geven naar de volgende wolk. Door steil te draaien redt ik het om de bel enigszins te centeren. Door de sterke wind moet ik de bel ovaal vliegen. Tegen de wind in langzamer in het stijgen. Lekker naar 1100m. Heerlijk.

Goed lezen
Als afronding van deze mooie vlucht op de ASK-23 wil ik de oefening “hoger dan 150m op final gaan en doellanden” uitvoeren. Ook hier weer een kaartje voor getekend en voorbereid. Deze oefening vlieg je om te leren over een obstakel op final te vliegen en toch goed te (doel)landen. Op 275m op downwind. Ik kom netjes op 150 op final uit. Door de sterke wind volsta ik met “vol” kleppen, om het dalen in te zetten. Gedurende de vlucht had ik een slipnadering, zelf met kleppen, geoefend. Niet nodig. De landing gaat ook goed. Doellanding en voor de terugbrenglier gestopt. Als ik de oefening wil laten afteken, blijkt dat het een “instructie vlucht” is. Goed lezen, dus… “Jeugdig enthousiastme”, zeg ik maar tegen mezelf…..

Oefening overlandcircuit
Aan het einde van de vliegdag moeten de kisten overgevlogen worden naar de hangaar. Vanavond vliegen we over via “het langepad”. In het VVO2 pdf-document wordt goed het doel en de opbouw van het overland circuit uitgelegd. Je hebt de “beslissingtrechter” van 700m-500m-300m doorlopen en op 300m een veldkeuze en landingsbesluit genomen. Wat ik jammer vindt, is dat in het pdf-document er een overlandcircuit getoond wordt met een TMG (motorzwever) vlucht. Hierbij vlieg je een diagonaal been over je veld heen voor een laatste veld inspectie. Het doel, de laatste inspectie, is me duidelijk maar toch heb ik zo iets van “en niet je veld uit het oog verliezen”.

Nu dan de instructievlucht
Op 450m van de lier af. Rustig het oefengebied in. Ik bedenk me dat ik nu in de “trechter” vlieg. Ik zeg tegen me zelf: “ Dat is het veld waar ik hem ga neerzetten”, al is het een aangewezen veld. De instructeur, Goos Hageman, leert me een overland circuit te vliegen waarbij:

Een dergelijk circuit het meest lijkt op een circuits die je normaal ook vliegt. Dit geeft en dus rust in de cockpit geeft.

Het Overlandcircuit

Gezien de wind, al hoewel je daar nauwelijks van kunt spreken bij het avondvliegen, heb ik voor een linkerhand circuit (LHC) voorgesteld. Op 300m hoogte bemerk ik dat je de draden van de hoogspanningsmasten bij de A50 maar slecht ziet. Ik weet dat ze er staan, maar slecht waar te nemen. De draden, licht van kleur, zie je niet tegen de donkere achtergrond. Ook dit onderheel had ik gelezen in het artikel van Kai Gertsen (Off-Airport Landings)..

De truc is nu om telkens om het veld heen te vliegen, waarbij je:

Op deze pagina heb ik een aantal buitenlandingen opgenomen, om zo de wp-youtube plugin voor wordpress te testen. De eerste vlucht geeft een goede indruk wat een buitenlanding kan inhouden. Je “eigen buitenlanding” zal altijd anders zijn….
Eerst maar even indrukken opdoen.

Deze twee film laat mooi de vrije inzweef zien.

Vandaag weer een oefening overland gevlogen met Dick ter Sla.

De DG505 was voor 2 uur beschikbaar. Ik had deze week via www.wetterjetzt.de het zweefvliegweer in de gaten gehouden. Het belooft weer een mooie dag te worden.

Het begin
Alle begin is moeilijk. Zeker als het gaat om het begin van je vlucht. “Thermiek op pakken!”
Tot 700 a 800m was het verwarde thermiek. Daarna konden naar de basis van zo’n 1650m.
Plan de campagne: twee uur lang een wolken parcour vliegen. Op naar Apeldoorn.
De wolken basis bij Ermelo.
Onderweg naar Apeldoorn McCready ring vliegen oefenen. “Als er zakkers zijn, “gas” erop. Bij stijggers, langzaamvliegen”. We komen op zo’n 1350m aan bij Apeldoorn. Even een lekkere bel pakken, die ons weer naar de basis van 1700m. Op naar Apeldoorn noord.

Naar het oosten
We moeten rekening houden met onze vluchtduur van 2uur. Op naar het oosten. Daar staan de wolken goed. Volgende oefening: “Tegen de wind in ‘dolfijnen’ “. Bij tijd en wijlen hebben we 2 a 3m/s stijgen tegen de wind in. De kist gewoon “ophangen” tegen de wind in. Een heerlijk gevoel onder je kont, als je de lift voelt die de kist krijgt. Ik hoor Dick zeggen: “Alles weer gratis….”

Even boven het huis van een collega hangen. Maar van 1600m hoogte zie je niet zo veel op de foto. We komen nog wel langs de grasweide met “jeugd sentiment….”. Wat is het leven toch prachtig!

Op naar de plukjes
Op een gegeven moment moet je. Er zijn geen wolken meer op onze koerslijn. Dan maar doorsteken naar de plukjes die er staan. Welke plukjes zullen zich ontwikkelen tot een wolk?
Een plukje vormt een kleine driehoek. Erop af!
Een ligt stijgen van 1m/s is onze beloning. We krijgen er 100m bij. De volgende doet weinig. Een keer draaien en besluiten weg te gaan.

Didam
We komen aan bij Didam. Dat is voor mijn “jeugd sentiment”. Zo’n 11 jaar gewoond.
Rechts van van de vleugel (winglet), zie je de kerktoren. Op de voorgrond het industrieterrein.
Klik op de foto, voor een grotere versie.

Lege accu’s
Vandaag is het de dag van de slechte voorbereiding. De accu van de foto camera is nu leeg. En ook de PDA met Seeyou “merkt” dat de externe accu leeg is. Volgende keer maar “effe checken” van te voren. Gelukkig houdt de PDA het de hele vlucht vol op zijn eigen batterij.

Seeyou
Als beginnend overland vlieger moet je niet met Seeyou vliegen, hoor ik menig overland vlieger zeggen. Ik deel deze mening niet (geheel). Primair gebruik ik Seeyou tijdens de vlucht als logger. Niet alle aandacht moet aan Seeyou opgaan (daar ben ik het mee eens). Daarom is het ook mooi om met z’n twee-en te vliegen.
Na een vliegdag de vlucht “aanbieden” bij de OLC en je krijgt een leuk plaatje van je vlucht. Maar ook eens de vlucht “langs lopen”geeft goed inzicht. “Heb ik nu goed gevlogen, zoals langzaam bij stijgers en sneller bij zakkers.” Dit helpt mij bij zelf-analyse van de vlucht.

Final glide
Het is 13:45 en we zijn bijna terug. Even nog een 3m/s bel pakken in Arnhem-zuid op 1200m en naar 1700m. Dick wil even “gassen” en een mooie final glide inzetten. De LX7007 geeft aan dat we voldoende reserve hoogte hebben. vervelend is dat de LX voorin en achterin afwijkend ingesteld is qua reserve hoogte. Seeyou, als backup, brengt uitkomst. We komen netjes 330m aan boven het veld.

Het was weer een prachtige overland vlucht met veel oefen momenten.
Alles was weer gratis! De afrekening van de thermiekminuten volgt nog….

Avondvliegen op Terlet is een prachtige mogelijkheid om na het werk, vaak in rustige lucht, oefeningen te vliegen. Dit geldt niet alleen voor een EVO vlieger die solo moet komen, maar ook voor een GPL-houder die de “puntjes op de i” wilt zetten. Bijvoorbeeld de “doellanding” weer een scherp neer zetten.

Vandaag, na het werk, naar het veld. Ik heb nog een uur voordat het avond vliegen begint. “Wat ga ik doen vandaag?”. De laatste vlucht ging ik draaien bij elke bel. Nu maar eens “rechtuit” vliegen en kijken hoeveel hoogte je eraf vliegt tussen punt A en B.

	Rond 18:00 zijn er twee LS4 kisten beschikbaar. “Mag ik even……”. Yes! Met 450m van de lier en meteen een prachtige bel die me naar 1400m brengt. Er zijn mooie wolken, maar durf op dit tijdstip geen driehoek meer te vliegen. Ik ga de oefening maar uitbreiden, door “de wolken te gaan volgen”. In een van mijn vorige vluchten ging bij elk stijgen (onnodig) draaien….

Eerst maar eens naar het industrie terrein van Eerbeek. De wolken formatie staan me niet toe om naar Arnhem-noord te vliegen. Ik heb geen zin om door een “blauw gat” te vliegen. Dan eerst maar naar terlet en de schotse hooglanders dag zeggen. Daarna onder de wolken door en naar Arnhem-noord. Doel weer bereikt.

“Hoeveel hoogte vlieg je eraf?”
Richting Renkum gevlogen. Ik zit op 1400m. Eerst nog een bel pakken, die me bij kasteel Doorwerth brengt. Een referentie punt, om later met Google Earth de afstanden te meten. Ik vertrek op 1500m. McCready stond op 1 en netjes dolfijnend naar Terlet. Als ik op Terlet aankom, heb ik 400m verloren. Als beloning pak ik boven de A50 weer een bel, die me naar 1800m brengt! Wat vervelend nou…

“Hier Terlet grond, waar zit je…”
Ik zit op 1750m. “Blijft dan nog maar even boven. Kun je de kist naar de opstelplaats vliegen?” Ja, een mooie oefening erbij. Meerdere malen in de tweezitter (DG505) gedaan.

Eerst nog even naar Apeldoorn. Ik heb toch voldoende hoogte en zit strak onder de wolken. In Apeldoorn zuid ligt het gebouw van het Kadaster, waar ik gedetacheerd ben, er prachtig bij.
Terug naar het veld. Met 150km/uur ben je zo terug. Ik zit nog op 800m. Nog maar een paar steile bochten doen. Eerst een veiligheids rondje maken, om te kijken of er niemand onder me is.
Ik meld me aan op 400m om over te vliegen naar de opstelplaats. Lieren wordt even gestopt…

Na 2 uur en 15 min sta ik met veel voldoening aan de grond. Even de kist poetsen en in de hoezen doen. Wat is avond vliegen toch prachtig!

Samen met Rene Vos heb ik mijn eerste overland gevlogen op 10 april 2008 in een Duodicus turbo. De hele winter overland informatie verzamelt op het internet en veel gelezen over overland theorie, het thermieken en buitenlandingen. En vandaag, op uitnodiging van Rene, samen een overland maken. Kan ik mooi rustig, vanuit achteruit, ervaren hoe het is om van je veld af te gaan. Eerst de kist in elkaar zetten. Daar begint het mee. Ik volg de aanwijzingen op. Na drie kwartier staat de D-KKDU klaar voor de start. Belangrijk bij een overlandvlucht is dat je goed kunt zitten en alles op z’n plek is. Daar neem ik rustig de tijd voor. De kist wordt naar het veld geduwd.

Het is 12:00. Dan is het zo ver. We zitten klaar en dan wordt de start even afgebroken.
Zo’n 8 herten steken baan 04 over. Die hebben even voorrang. Er wordt niet hart gelierd. Resultaat: maar 300m. Dat wordt krap. Op naar de eerst wolk. Dit doet even niks. We hebben de keuze: Of naar het veld terug en een startbon of de motor uitproberen en klimmen. We kiezen voor het laatste. Vanuit overland vliegen misschien niet sterk. Vanuit vliegerschap wel sterk. Je moet er niet aan denken dat je onderweg er achter moet komen dat de motor niet werkt! We klimmen naar z’n 600 meter en doen de motor uit. En nu zelf.

Een voorzichtige bel van 1 a 2m/s, met 3 andere kisten erin, brengt ons naar 1500m. Het is wel een beetje heiig rondom Terlet. Ons eerste doel wordt in Seeyou opgegeven: Lemelerveld. Rene laat het eerste stuk zien wat overland vliegen is: De keuze van je koers op basis van de beschikbare wolken. En niet meteen gaan draaien voor de eerste de beste 1m/s stijgen. De McCready ring staat op 1m/s ingesteld. Ondertussen ‘tanken’ we af en toe even bij. We passen de A1 bij ten oosten van Deventer. Lemelerveld is al binnen glijbereik.

Bij Lemelerveld krijg ik de stick in handen. Ons volgend doel: Hoogeveen! Ik had ’s ochtends tegen mezelf gezegd: Als we Hoogeveen halen en terug is het al prachtig. De Duodiscus glijdt als een speer. De vliegeigenschappen doen me wel denken aan de DG505, waar ik in de Franse Alpen op heb gevlogen. Ik hou me netjes aan de “advies snelheid” (gele driehoek van 100km/h). Er komen een paar mooie bellen voorbij. Dan merk je dat je even moet wennen aan de kist. Thermieken moet je langzamer doen. Snelheid regelen met de knuppel en de kist in de bocht houden met je ‘voeten’. Dat is altijd even wennen op een nieuwe kist.

Seeyou is leuk voor het koerslijntje. Maar ik hou me zelf scherp op regelmatig de plaatsen op te noemen, die we onder ons voorbij zien schieten. Met de ICAO kaart in de hand, kom je door het ganse land. Hebben we weer een oefening navigatie ingebouwd, zullen we maar zeggen. Binnen één uur zitten we bij het Lemelerveld. Tussen Lemelerveld en Hoogeveen hebben we ook een paar keer stijgers van 1 tot 2 m/s. Ik besluit niet direct te gaan draaien, naar te gaan: Dolfijnen. De elektronische vario staat nu op Sollfahrt. Ik trek de snelheid er uit naar 80km/h en hou met “voeten” de richting erin. Met kleine stuurbewegingen hou ik Sollfahrt vario op 0.

Het is leuk op met z’n tweeën in een kist te zitten en overwegingen te bespreken. Waarom steek je nu rechtdoor, dwars door de blauwe gaten heen, i.p.v. een kleine koersafwijking en onder de wolken door de te gaan. Het zijn maar kleinen dingen, maar het kan aan het einde van de dag net die 100m zijn die je naar je laatste veld brengen. Heel leerzaam.
Bij Hoogeveen wisselen we weer even. Kan ik wat foto’s maken.

De volgende bestemming in Seeyou invoeren: Alte Ems, in Duitsland. Een kleine veld aan een bochtige rivier. Even uit mijn hoofd, zo’n 50km verder op. De koersen onder de wolken door, maar hoe verder we naar het oosten gaan hoe lager de wolken basis gaat. We besluiten om de wolkenstraat linksom te volgen, terug naar Nederland. De Duitse landschap is herkenbaar aan de vele windmolen parken, laten we achter ons. Aan onze rechterzijde is de Dollard te zien. Even later is het water te zien van de “blauwe stad”, later even opgezocht op de kaart. Een nieuwe bestemming voor de terugreis wordt in Seeyou ingevoerd: Veendam.

Ondertussen maar even een appeltje scoren. We moeten ook aan de inwendige mens denken.
Veendam is makkelijk gevonden. We blijven netjes ten oosten van Veendam, zodat we geen last hebben van de CTR van Eelde. Vanaf Veendam gaan we weer naar Hoogeveen.
We hebben tot nu toe telkens tussen de 1000 en 1500m gezeten. Een prettige ‘band’ waarbinnen je volgens McCready “gas” kunt geven bij zakkers. Af en toe staat er 130 of 150 op de klok. Halverwege Hoogeveen komen we voor het eerst onder de 1000m, beter gezegd: 800m. Ik zit met de beslissingstrechter in mijn hoofd van: 700-500-300m. We hebben twee wolken gehad die het even niet deden. Wat gaat dit worden? Ik geef Rene maar even de knuppel… Ik weet: “Deze gevoelens moet ik ook gaan ervaren”. Gewoon rustig blijven en je plan trekken. De volgende wolk geeft ons weer een bel van 2 tot 3m/s stijgen! We gaan weer naar de basis tot 1700m. De motor hoeft niet uit….

Bij het Lemelerveld nog een keer zo’n beleving. We zitten op 750m en een goede bel brengt ons weer naar 1350m. Dit keer heb ik er minder moeite mee. Zelf aan de knuppel en het draaien gaat als iets beter. Af en toe nog wat snelheid wisselingen.

Via Lemelerveld gaan we weer terug naar Terlet. Ten oosten van Teuge hebben nog zo’n ervaring. We zitten op 900m, vlak boven een klein stadje. Dit geeft ons weer prachtig stijgen naar 1600. Terlet binnen glijbereik! We komen op 1100 meter aan bij Terlet. Ik heb een prachtige bel van 3m/s en kan hem redelijk goed centreren. We komen op 1600m aan.
Er zit dus nog zat thermiek op ons thuisveld. Wat gaan we doen?

Het is rond half vijf. “We willen wel de 6 uur vol maken…”. We gaan naar Malden is ons plan.. Seeyou op “Malden” gezet. Ze steken de Rijn over. Even foto’s maken van de beide bruggen. We opserveren de wolken ontwikkeling en zien dat het niet geweldig is richting Malden. Links van ons, richting Montferland, liggen mooie cumulus wolken. We zetten koers naar Emmerich. We noemen alle plaatsen van onze “achtertuin” op….

Vlak voor Emmerich mag ik weer een prachtig bel aanboren van 3m/s. Het gaat steeds beter. Over een paar vluchten… De wolkenbasis is Duitsland is weer lager. We besluiten Montferland te ronden en gaan linksom terug. Rene heeft weer een mooie bel boven zijn thuis gebied, die ons van 850 weer naar 1200m brengt. Vlieg nu maar naar huis, zegt Rene.
Het is bijna 17:45. Bij het rechtuit vliegen heb ik weer een stijgen. Dolfijnen!

Via het Roosendaalse veld komen we bij Terlet. Een beetje stijgen. Ik zie nog een zwarte plak staan aan de overkant van de A50. In een keer zit ik weer in 4m/s stijgen. “Sorry Rene, ik moet deze bel nog effe hebben!” Alfred Alfers, van de Amsterdamse Zweefvliegclub, die een half uur eerder was gestart met zijn LS8 sluit onder ons aan in de bel. We stijgen even snel. Niet slecht voor een beginnend overland vlieger, zeg ik maar tegen me zelf. Ik ben niet ontevreden. We komen op 1730 meter.

Om de tijd vol te maken geef ik even “gas” om 18:00 en vlieg zo’n 170km/h naar Apeldoorn. We zakken nauwelijks. Op 1500m komen we aan. Even een rond Apeldoorn. Zullen we dan paleis ’t Loo nog maar even ronden…? Even foto’s maken, voor de bewijs voering.

Rene zet de final glide in en we vliegen met 200km/h terug naar Terlet.
We komen nog op 550m aan op het veld. Zoals het hoort, even een aantal rondjes vliegen op “normale snelheid”. Weer even wennen. We melden ons aan op downwind en een prachtige tocht van 6 uur en 15 minuten zit er bijna op. Wat glijdt die kist toch lekker. De raken de hoogte bijna niet kwijt. Dan maar kleppen op dwarswind been. Ook op final vol kleppen.
Een prachtige landing maakt een einde aan deze leerzame vlucht.

Ik hoop dat er nog vele overland vluchten zullen volgen in dit jaar!